Er zijn grenzen (Dirk)

Dirk en ik zaten samen in de schoolkrantredactie. We hadden dezelfde humor en konden uren druk zijn met droge grappen, wilde fantasieën en woordspelingen. Uren!

Hij woonde in Galder, vlakbij de Belgische grens en ik in Breda. We waren die avond bij mij en we wisten weer niet van ophouden. Het werd later en later. En tijd dat Dirk naar huis moest. Maar we waren nog niet helemaal klaar met onze puberale meligheden en ik vond het ook zielig dat hij dat hele eind alleen moest fietsen. Toen kwam ik op een vrij nobel idee.

Ik zou de helft van de route met hem meefietsen. Het keerpunt werd dan “De Scheelebrug”, want dat was zo’n beetje halverwege. (De A58 was toen nog niet aangelegd.) Daar zou Dirk dan doorfietsen naar zijn huis in Galder en ik zou dan terugfietsen naar mijn huis in Breda. Dan konden we nog bijna een half uur doorlachen!

Dus, even schematisch weergegeven, dit was de bedoeling:

Zo gezegd, zo gedaan. Bij het keerpunt stopten we en deden we dappere pogingen om een punt achter onze pretavond te zetten, maar het werd een komma. Want onze inmiddels op hol geslagen fantasie zorgde nou eenmaal voor een probleem. Het was gewoon nog niet helemaal het juiste moment… Dus na een kwartier stilstaand kletsen besloot ik om toch maar helemaal mee te fietsen naar zijn huis.

In zijn achtertuin in Galder stonden we nog een hele tijd te praten. We waren dronken van pret. Dirk vond de gedachte dat ik daarna het hele stuk alleen terug zou fietsen ondraaglijk en hij besloot om gewoon de helft weer met mij mee te rijden. Tot het keerpunt. Dat vonden we allebei een ontzettend goed plan. Vooral omdat we zojuist een nieuwe dimensie van hilariteit hadden ontdekt.

Bij het keerpunt bleek dat we beslist nog niet opgewassen waren tegen de allesoverheersende pubermeligheid. Dus de beste en meest logische oplossing was dat Dirk dan toch maar het hele stuk zou meefietsen naar mijn huis. Vuurpijlen van vreugde vlogen ons om de oren. Maar in Breda overviel ons een totaal onverwachte en uiterst onaangename verrassing.

Want wat bleek? Daar lag doodleuk hetzelfde dilemma waarmee we waren gestart! Oké, tot het keerpunt dan toch maar weer. Ik zou nog één keer met Dirk meerijden tot halverwege de route. Daar was geen twijfel over mogelijk. En daar gingen we weer, net als ruim 2 uur daarvoor dus eigenlijk.

Maar waar we al bang voor waren, gebeurde bij het keerpunt gewoonweg opnieuw! Toen reed ik alsnog helemaal mee naar zijn huis in Galder. En van daaruit reed ik in mijn eentje terug naar Breda. Want er zijn grenzen. Het werd alweer licht…

Hieronder een schematische weergave van de daadwerkelijke fietsroutes: